Aard van het beestje

door Albert Goldsteen op 16 februari 2018
Eind vorig jaar kondigde ik aan dat ik anderen deelgenoot wil maken van het pad dat we als organisatie bewandelen. ‘Een stukje zelfhulp en een stukje voor jou.’ Vandaag deel 2 van de blogreeks. Over kaders stellen en loslaten.

Ik vind groeien als bedrijf ontzettend leuk. Het zorgt ervoor dat je steeds voor nieuwe uitdagingen komt te staan. In een bedrijf dat groeit, wordt het potentieel van mensen optimaal benut. Daar profiteren klanten op hun beurt weer van. Er is alleen één voorwaarde: om te groeien moet je als ondernemer durven loslaten. En juist dat vind ik lastig. (Mensen die mij goed kennen, zullen zeggen dat dit een understatement is.) Waar ligt dat aan? Waar komt het vandaan? En hoe ga ik het oplossen?

In 2017 organiseerden we met Goudsteen & Company het Hoe?!-event, een middag over de hoe-vraag van veranderen. Het event was super geslaagd, maar de weg ernaar verliep minder soepel dan je aan de buitenkant misschien zou verwachten. De oorzaak? Ach, er waren er meer, maar ik denk dat ik zelf de meest belemmerende factor was. Ik had de kartrekkers van het event geen duidelijke kaders mee gegeven en nam als gevolg daarvan om de haverklap over. Dit leidde tot energielekken bij mij en bij collega’s.

Micro managen

Het was een ‘bumpy road’, om het maar even zo te zeggen. In plaats van dat ik duidelijk was over de verwachte uitkomst, bemoeide ik me overal tegenaan – tot en met de kleinste details. Klein voorbeeld: ik houd van structuur en vond dat er een draaiboek moest komen. De logische reactie van de kartrekkers: dan maken we toch een draaiboek, omdat Albert het wil. Als je mensen verantwoordelijk maakt, dan helpt het niet om ze te gaan vertellen dat ze een draaiboek nodig hebben.

Met terugwerkende kracht kan ik concluderen dat ik, heel inefficiënt, aan het micro managen was. Het gevolgd hiervan was dat de owners van het event zich op een gegeven moment gingen afvragen: heeft Albert wel vertrouwen in ons? Daarnaast had mijn neiging om te micro managen natuurlijk ook impact op het eigenaarschap, dat brokkelde langzaam af.

Aard van het beestje

Jaren geleden had ik een secretaresse die me erop attent maakte dat ik niet bij iedere vraag aan haar een stappenplan hoefde te maken. Misschien is het de aard van het beestje. Ik ben altijd gewend geweest om vrij kort cyclisch en op detailniveau te sturen. Het zit in mijn natuur om er met mijn neus bovenop te zitten en over te nemen als iets niet goed gaat (of beter gezegd: als ik van mening ben dat iets niet goed gaat).

Wat ook in mijn natuur zit is mijn behoefte om met eigenzinnige mensen te willen werken. Eigenzinnige mensen hebben een helder en eigen geluid en hebben behoefte aan autonomie. Tja, zie deze uitersten in mijn persoonlijkheid maar eens bij elkaar te brengen.

En als ik deze zelfanalyse nog even vervolg, realiseer ik me dat angst om te falen een belangrijke rol vervult in mijn neiging om te sturen op detailniveau. Natuurlijk adviseer ik anderen om fouten te maken en daarvan te leren, daar geloof ik enorm in. Tegelijk vind ik het spannend als dit in mijn tent of event gebeurt.

Hoe dan?

Het Hoe?!-event hebben we als team uitgebreid geëvalueerd. Een van onze conclusies dat ik als interne opdrachtgever en leidinggevende onvoldoende duidelijk ben geweest over de gewenste uitkomsten van het event. Dat ontaarde, zoals ik al beschreef, al snel in iets wat ver af staat van eigenaarschap. De les die ik hieruit trok is dat ik in het vervolg veel scherper wil zijn over de ‘wat’ om alle ruimte te kunnen geven op het ‘hoe’. De ‘wat’ gaat over kaders waarbinnen iets plaatsvindt en de resultaten die er in ieder geval moeten staan.

Als ik dit concreet maak naar enkele voor mij werkende principes in volgende events, klantprojecten en andere toffe dingen die we samen gaan ondernemen heb ik met mezelf afgesproken dat:

  • ik duidelijk maak welke resultaten in ieder geval moeten worden bereikt. Bijvoorbeeld: minimaal 100 bezoekers in de doelgroep die het event gemiddeld met een 8 of hoger beoordelen.
  • ik duidelijk maak wat de grote lijn is en welke elementen het ‘product’ in ieder geval moeten bevatten. Bijvoorbeeld: het evenement moet gaan over dit thema en we nodigen in ieder geval drie sprekers uit.
  • ik alle ruimte geef aan de ander(en) om te bepalen wat nodig is om de doelen te bereiken en benaderbaar ben als sparringpartner.

Wat rest is accepteren dat er iets ontstaat wat verder gaat dan de ‘highway’ van Albert. Ik kreeg laatst een mooie tip om los te laten, namelijk: gewoon een derde bedrijf starten naast Goudsteen & Company en Gouden Gasten, dan heb je helemaal geen tijd meer om over te nemen. Voorlopig neem ik deze tip nog niet ter harte en doe ik enorm mijn best om heldere kaders te stellen en ruimte te geven.