Van zelforganisatie naar zelfhulp

door Albert Goldsteen op 21 december 2017
Een jaar geleden, precies in deze periode, stuurde ik een brief naar mijn collega’s bij Goudsteen. De kern van dat verhaal: ik geniet enorm van de groei die we doormaken als bureau, maar ik merk tegelijkertijd dat ik als oprichter regelmatig de 'bottle neck' ben voor verdere groei. Ik doe van nature veel zelf, maar ben er gaandeweg achter gekomen dat dit de autonomie van mijn collega’s niet bevordert. Daar willen we graag verandering in brengen, ook omdat we als Goudsteen & Company graag een rolmodel willen zijn voor de organisaties waarvoor we werken. Daar past een ondernemer die alles zelf wil doen niet bij.


Begin dit jaar besloten we samen: het moet bij Goudsteen & Company minder om Albert draaien. Maar hoe gaan we het dan doen? Na sparren en brainstormen zijn we tot de conclusie gekomen dat we willen inzetten op zelforganisatie. Het voelt als een hele logische stap, omdat we op onze beurt diverse klanten begeleiden in hun transitie naar zelforganisatie.

Aanmodderen, vallen en opstaan

We zijn nu een half jaar onderweg en ik merk dat we als team in iedere valkuil stappen waar we onze klanten voor waarschuwen. Klein voorbeeldje; we hebben in het begin heel traditioneel portefeuilles verdeeld, waarna iedere portefeuillehouder zonder heldere kaders aan de slag ging met die acties die volgens hem/haar belangrijk waren.

Natuurlijk. Er zijn boeken vol geschreven met tips om je ervoor te behoeden, maar in de praktijk blijkt het dan toch anders te werken. Wat mij vooral opvalt in veel boeken en verhalen die ik lees over zelforganisatie, is dat er weinig aandacht is voor de weerbarstigheid, aanmodderen en vallen en opstaan. De boodschap is vaak: zelforganisatie is iets wat voor iedereen goed is en dit is hoe je het bereikt.

Dat de praktijk anders werkt, hebben we inmiddels aan den lijve ondervonden. Zelforganisatie is een zoektocht. Hoe ga je bijvoorbeeld om met het gegeven dat je geen baas meer wilt zijn, maar tegelijkertijd nog wel de oprichter en eigenaar bent? Of wat doe je als een zelforganiserend team een kant op beweegt die volgens jou niet de juiste is? Best een lastig traject als je door de jaren heen ‘koning multitasken’ bent geworden en gewend bent geraakt om altijd een vinger aan de pols te houden.

Zelfhulpboek

Er zijn genoeg momenten dat ik Laloux, Semler en andere goeroes vervloek. Gelukkig zijn er evenveel momenten dat ik ervan overtuigd ben dat we op de goede weg zijn.

Omdat in de boeken die ik ken geen ruimte is voor vallen en opstaan én omdat ik het leuk vind om mijn eigen verhaal te delen, ontstond dit jaar het idee om ons pad richting zelforganisatie te vangen in een boek. Een soort zelfhulpboek. En ‘zelf’ slaat hierbij op ‘mijzelf’. Het boek moest ook dienen als stok achter de deur, om mijn intenties om het anders te doen ook om te zetten naar de praktijk.

Later bedacht ik me: een boek past misschien niet zo goed bij een zoektocht. Ik wil mijn verhaal niet in beton gieten, maar anderen juist deelgenoot maken van het pad dat we bewandelen. Het gaat om de stappen die we nu zetten. Dáárover wil ik schrijven en praten. Een stukje zelfhulp en een stukje voor jou.

Podium gezocht!

Een ambitie begint met deze uit te spreken. Laat ik dat hier doen. Er komt geen boek, maar ik ga wel op zoek naar een podium om mijn visie en mijn verhalen te delen! Ik ga in ieder geval maandelijks een blog schrijven op deze plaats. Wie nog een ander podium weet, mag zich bij mij melden.

Thema’s waar ik naast Zelforganisatie graag over spreek en schrijf zijn: de menselijke kant van digitale transformatie | de toekomst van werk | wendbaar veranderen | ondernemerschap | ontwikkelen van HR | autonomie en werkplezier

Tot in 2018. Als het goed is gaan we elkaar regelmatig ontmoeten. Op deze plek, op een podium, tot snel!